Το δώρο της Κορόνας / The gift of coronavirus

Το δώρο της Κορόνας / The gift of coronavirus

Scrow at the end for Eglish.

 

Μία ψυχολογική και πνευματική προσέγγιση του ιού της κορόνας (covid19)

Στην παρακάτω διήγηση μοιράζομαι την εμπειρία μου, όπως την βίωσα παρέα με τον διάσημο φίλο μου, τον κορονοϊό.

 

 

1/11/2020

Τον Ιανουάριο του 2020 ακούσαμε στις ειδήσεις για ένα νέο ιό που παρουσιάστηκε στην Κίνα. Ο νέος ιός υπέθεταν οι Κινέζοι επιστήμονες ότι προήλθε από την κατανάλωση φιδιών που είχαν φάει μολυσμένες νυχτερίδες. Ο ιός εμφανίστηκε στην επαρχία Γιουχάν και εξαπλώθηκε ταχύτατα σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Η  ονομασία  του κορονοϊού προήλθε από τη χαρακτηριστική εμφάνισή του στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, όπου διακρίνονται εξογκώματα περιμετρικά των υλικών σωματιδίων σαν στέμμα, το οποίο στα λατινικά λέγεται «κορόνα».

 

Οι εικόνες στις ειδήσεις των άδειων δρόμων της Κίνας, έμοιαζαν σαν σενάριο επιστημονικής ταινίας. Ο περιορισμός των ανθρώπων στο σπίτι και η κυκλοφορία με μάσκες παντού, ήταν μία εικόνα που δύσκολα μπορούσαμε να την κατανοήσουμε και φυσικά τόσο μακρινή για εμάς.

Ο  μακρινός σταρ ιός που παρακολουθούσαμε στην τηλεόραση, έφτασε τον Φεβρουάριο του 2020 με το πρώτο επιβεβαιωμένο κρούσμα στην Θεσσαλονίκη. Τα πρώτα έκτακτα μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας ξεκίνησαν στις 28 Φεβρουαρίου 2020 σε τοπικό επίπεδο και κατέληξαν σε περιορισμό μετακινήσεων σε εθνικό επίπεδο στις 23 Μαρτίου. Μέχρι σήμερα  1/11/20 στην Ελλάδα υπάρχουν 29.992 επιβεβαιωμένα κρούσματα, ένα από αυτά ήμουν και εγώ.(Βικιπαίδεια, Πανδημία του κορονοϊού στην Ελλάδα το 2020).

Η πανδημία του κορονοϊού πρωταγωνιστεί τώρα στην καθημερινή  μας ζωή. Μας έχει επηρεάσει κοινωνικά, επαγγελματικά, προσωπικά, ψυχολογικά.  Όλη η ζωή μας περιστρέφεται γύρω του ή αυτός περιστρέφεται γύρω από εμάς. Βιώνουμε μια σουρεαλιστική πραγματικότητα όπως τις αμέτρητες ταινίες που παρακολουθούσαμε πριν. Κάποιες ταινίες ήταν τόσο όμοιες με αυτό που ζούμε τώρα, που με κάνει να αναρωτιέμαι αν εμείς το δημιουργήσαμε.

Γιατί λοιπόν ο άνθρωπος συνειδητά ή υποσυνείδητα να δημιουργεί τους ιούς ή τις αρρώστιες; Τον εξυπηρετούν ή τους υπηρετεί; Γιατί αυτή την στιγμή δοκιμάζεται όλη η ανθρωπότητα; Ξέρουμε όλοι τι χάνουμε καθημερινά, στον επαγγελματικό τομέα, στις σχέσεις και όσο αφορά τις ανάγκες μας για ελευθερία, ασφάλεια, αξία, αγάπη και αποδοχή. Όμως ποιο μπορεί να είναι το κέρδος μέσα από το χάσιμο; Θα μπορούσε ο άνθρωπος να το δει από άλλη οπτική πλευρά; Θα μπορούσε να μάθει μέσα από αυτές και να βγει κερδισμένος;

Κούραση και πονοκέφαλος

Το φως από την μπαλκονόπορτα με ειδοποίησε ότι είναι ώρα να ξυπνήσω. Συνήθως ξυπνάω  πολύ εύκολα. Σπάνια χρησιμοποιώ ξυπνητήρι. Ότι ώρα επιθυμώ να ξυπνήσω, το εσωτερικό ρολόι μου με ειδοποιεί και κατά 99% πέφτει ακριβώς με το ψηφιακό ρολόι. Την μέρα αυτή όμως κάτι μου έλεγε να μείνω στο κρεβάτι. Έμεινα για λίγο μέχρι να προετοιμάσω τον εαυτό μου, για να διοργανώσει το πρόγραμμα της ημέρας. Το πρόγραμμα της ημέρας έλεγε ότι στις 9:00 διδάσκω γιόγκα. Ως δασκάλα γιόγκα, ένιωθα πολύ ευγνώμων, που η δουλειά μου είναι και ταυτόχρονα η ενεργειακή άσκηση που χρειάζομαι για να γεμίζω την μπαταρία μου. Η διδασκαλία και η πρακτική γιόγκα, μου εξασφαλίζει όση ενέργεια χρειάζομαι, για ισορροπία και αρμονία καθώς επιλέγω να δραστηριοποιούμε με πολλά πράγματα καθημερινά.

Ξεκίνησα το μάθημα και αμέσως ένιωσα καλύτερα.  Ωστόσο στο τέλος του μαθήματος, παρατήρησα ότι νιώθω ελαφρώς κουρασμένη. Όπως και ένας αμυδρός πονοκέφαλος άρχισε να απλώνεται στο κεφάλι μου. Δεν τους έδωσα σημασία και συνέχισα το πρόγραμμα μου.

Σειρά είχαν τα ψώνια από το κατάστημα των βιολογικών προϊόντων. Η καλή μου φίλη που έχει το κατάστημα και κάνει μασάζ και ενεργειακές θεραπείες, όταν έμαθε ότι  πονάει το κεφάλι μου πρότεινε να μου κάνει μια τεχνική για τον πονοκέφαλο. Πραγματικά σε λίγα λεπτά, ο έντονος πονοκέφαλος μειώθηκε αισθητά. Την ευχαρίστησα και αποφάσισα να πάω σπίτι και να ξεκουραστώ.

Ημικρανίες

Μόλις έφτασα στο σπίτι, αποφάσισα να αφιερώσω την μέρα μου για ξεκούραση. Πολλές φορές  που ένιωθα ότι θα αρρωστήσω, έπαιρνα ένα καλό υπνάκο και σηκωνόμουν περδίκι. Ξάπλωσα στο κρεβάτι και σκεπάστηκα έως επάνω με την κουβέρτα. Καθώς περνούσε η ώρα ο πονοκέφαλος, πέρασε στην αριστερή πλευρά του κεφαλιού.

Ο νους μου κατευθείαν συνδύασε το πόνο με τις ημικρανίες που πέρασα πριν 9 χρόνια. Το γεγονός αυτό, χαράχτηκε τόσο έντονα στην μνήμη, λόγω των εξετάσεων και επισκέψεων σε διάφορους γιατρούς εκείνη την περίοδο. Οι μαγνητικές και όλες οι εξετάσεις τότε δεν έδειξαν κάτι, που να δικαιολογούν τις ημικρανίες. Για τρεις μέρες είχα μείνει στο κρεβάτι με αφόρητους πόνους. Τα συμβατικά φάρμακα δεν βοηθούσαν, έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω την ομοιοπαθητική. Στην τρίτη προσπάθεια θεραπείας, η ημικρανίες σταμάτησαν. Από τότε δεν είχα ούτε πονοκέφαλο, ούτε ημικρανίες για 9 χρόνια μέχρι σήμερα.

Η υποψία ότι οι ημικρανίες επανήλθαν μου δημιουργούσαν φόβο. Παρατήρησα ότι η αποφυγή από το φως και τους ήχους, με βοηθούσαν ελάχιστα.  Ο πόνος σιγά σιγά μεγάλωνε σε ένταση.

 

Κάθαρση

Την επόμενη μέρα οι ημικρανίες με κατέβαλλαν. Ανέβαλλα τα μαθήματα γιόγκα και όλες  μου τις δραστηριότητες. Πήρα ομοιοπαθητικά και παυσίπονα, όμως ο πόνος ελάχιστα μειώθηκε. Η πίεση που δεχόμουν στην αριστερή πλευρά, έμοιαζε σαν κάποιος να  μου βάζει τον απινιδωτή στο κεφάλι, να το ανοίγει στο μέγιστο και το ρεύμα να διαπερνάει σε όλη την αριστερή πλευρά του κρανίου. Το ρεύμα προκαλούσε αφόρητο πόνο.

Ο πόνος μου έφερε δάκρυα στα μάτια. Με το κλάμα ένιωθα τον πόνο να φεύγει μακριά. Έκλαιγα νιώθοντας ένα βάρος να φεύγει από μέσα μου. Ένιωθα το βάρος να βγαίνει από από ένα μέρος άγνωστο και βαθύ. Ένιωθα ότι έμπαινα σε μια βαθιά τρύπα, ένα λαγούμι με πολλά δωμάτια. Καταλάβαινα ότι το κλάμα έβγαινε από το βάθος της ύπαρξης μου. Μαζί με το κλάμα εμφανιζόταν διάφορα πρόσωπα και εικόνες.

Το   πρώτο πρόσωπο που παρουσιάστηκε ήταν το πονεμένο πρόσωπο της γιαγιάς μου, που έχει φύγει πριν πολλά χρόνια. Η εικόνα της να μοιρολογεί και να κλαίει σε μια καρέκλα, χωρίς να καταλαβαίνω τι λέει, μου τρυπούσε τα αυτιά, δυναμώνοντας το δικό μου κλάμα. Βίωνα ότι έκλαιγα μαζί της.  Ήμασταν δίπλα δίπλα, κοιτιόμασταν και κλαίγαμε παρέα. Δεν ήξερα πόσο πόνο κουβαλούσε αυτή η εικόνα. Ώσπου έκλαψα μέχρι να αδειάσει όλος ο πόνος και μετά αποκοιμήθηκα.

Την δεύτερη μέρα η εικόνα που πρόβαλλε ήταν του παππού μου. Ο παππούς  μου ήταν ένας άνθρωπος με αυστηρές αντιλήψεις και αξίες. Οξύθυμος, μετρημένος και ιδιότροπος όριζε πάντα το σωστό και λάθος με έντονο κριτικό ύφος. Ο γιος του και πατέρας μου ακολούθησε ένα διαφορετικό δρόμο, που ποτέ δεν μπόρεσε να αποδεχτεί. Η εικόνα του παππού μου να κουβαλά στην πλάτη του ένα μεγάλο σταυρό, φανέρωνε  ότι ο σταυρός ήταν ο πατέρας μου ο Σταύρος. Ο παππούς μου άφησε το σώμα του την μέρα του Τιμίου Σταυρού.

Έκλαψα για όλο το πόνο που κουβαλούσαν πατέρας και γιος. Για δύο ψυχές που ποτέ δεν συναντήθηκαν. Έκλαψα για τα λόγια και εικόνες που εισέπραττα όλα τα παιδικά μου χρόνια από την σχέση τους. Έκλαψα και τον καθένα ξεχωριστά. Ένα φράγμα άνοιξε και τα δάκρυα ξεχύθηκαν σαν ένα ορμητικό ποτάμι που ήταν παγιδευμένο στην ψυχή μου και περίμενε την ώρα να ελευθερωθεί. Μόλις ηρέμησε το ποτάμι των δακρύων, εξουθενωμένη, κοιμήθηκα.

 

Οι επόμενες μέρες κύλησαν με δάκρυα για τον πόνο γύρω μου, για τον πόνο της ανθρωπότητας, έκλαψα για τον πόνο και τη δυστυχία  που υπάρχει στον πλανήτη μας. Ένιωθα ότι ήμουν ένα άρρωστο κύτταρο του οργανισμού της γης που υποφέρει μαζί της! Η γη και όλα όσα υπήρχαν πάνω της αρρώσταιναν και πονούσαν. Ένιωθα ότι ήμουν ένα μέρος της ανθρωπότητας που πονάει και το κλάμα ήταν η κάθαρση. Αναρωτιόμουν τι μου συμβαίνει; Γιατί βιώνω τόσο πόνο; Πως  συνδέομαι με τον πόνο των άλλων και της ανθρωπότητας;

 

Έλλειψη γεύσης και όσφρησης

Οι μέρες κυλούσαν μαζί με τα δάκρυα. Είχα απομονωθεί μακριά από την δουλειά, μακριά από όλους και τα πάντα. Ένιωθα ότι βρισκόμουν σε ένα σκοτεινό όνειρο και τα ποτάμια δακρύων να ξεπλένουν τον νου και την καρδιά μου. Ακόμα και όταν κοιμόμουν ονειρευόμουν εικόνες, καλά κρυμμένες στο υποσυνείδητο. Τις περισσότερες φορές συνέβαιναν όταν ήμουν μόνη,  στο δωμάτιο και όλοι έλειπαν.  Λίγες ώρες την ημέρα ερχόμουν σε επαφή με την οικογένεια μου. Είχα περιοριστεί στην κρεβατοκάμαρά μου, με ελάχιστο φως και μακριά από ήχους. Οι δύο αισθήσεις, της όρασης και της ακοής είχαν κλείσει, είχαν σφραγίσει για το εξωτερικό κόσμο. Λυπόμουν που δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με τα παιδιά μου και τον σύζυγο μου αλλά όποτε το επιδίωκα ο πονοκέφαλος δυνάμωνε και με τραβούσε μακριά τους. Με τραβούσε μέσα στο σκοτάδι και τη σιωπή.

Έτρωγα ελάχιστα και μετά από 5 μέρες κατάλαβα ότι δεν έχω ούτε όσφρηση, ούτε γεύση. Με παραξένευσε το γεγονός. Συνήθως αυτό συνέβαινε αν είχα συνάχι ή πονόλαιμο. Το συζήτησα με την καλή μου φίλη που είναι στο κλάδο της ιατρικής και μου πρότεινε να κάνω το τεστ του κορονοϊού. Στην αρχή γέλασα, «μα έχω ημικρανίες και ιστορικό» της είπα, «κανένα άλλο σύμπτωμα, ούτε πυρετό, βήχα, πονόλαιμο». Παρόλο που ήμουν σίγουρη ότι δεν είναι ο ιός, η περιέργεια να κάνω το τεστ με νίκησε.

Πήγα στο νοσοκομείο και περιέγραψα τι μου συμβαίνει. Η γιατρός μου πήρε  την θερμοκρασία και μου είπε ότι δεν είχα συμπτώματα για να μου κάνουν τεστ. Μου είπε να γυρίσω σπίτι μου. Δεν ξέρω γιατί και πως τις έπεισα να μου πάρουν δείγμα.

Διάγνωση κορονοϊός

Με πληροφόρησαν ότι μέχρι την επόμενη μέρα το βράδυ θα με ειδοποιούσαν αν ήμουν θετική. Οι ημικρανίες άρχιζαν να λιγοστεύουν σε συχνότητα και ένταση. Η πεποίθηση μου ότι είμαι αρνητική μεγάλωνε. Αφού έφτασε αργά το απόγευμα σιγουρεύτηκα ότι είμαι αρνητική. Το τηλεφώνημα όμως, ήρθε αργά το βράδυ με μεγάλη έκπληξη.

Στην αρχή αμφισβήτησα την εγκυρότητα του τεστ. Αναρωτήθηκα μήπως έγινε λάθος. Επικοινώνησα με την φίλη μου και μου εξήγησε ότι στο θετικό δεν μπορεί να γίνει λάθος.  Ένα παράξενο συναίσθημα φόβου, ενοχής και ντροπής με κατάκλυσε αλλά δεν ήξερα από πού προερχόταν. Γιατί να νιώθω αυτά τα συναισθήματα επειδή έχω μια ίωση σκέφτηκε ο λογικός νους; Την επόμενη μέρα απαντούσα σε τηλεφωνήματα και ίδιες ερωτήσεις σε διαφορετικές υπηρεσίες. Ένιωθα τόσο κουρασμένη, ο νους μου ήταν θολωμένος από τις ημικρανίες και από όλη την διαδικασία της ανάκρισης που μετά έπεφτα εξουθενωμένη για ύπνο.

Το κλίμα μέσα στο σπίτι άλλαξε. Μία αίσθηση φόβου και ανησυχίας μας κατέκλεισε όλους.

 

 

Καραντίνα χωρίς αισθήσεις

Τα παιδιά μου ήταν υγιή δεν είχαν συμπτώματα. Ο σύζυγος μου έκανε το τεστ και ήταν θετικός. Τα συμπτώματα του ήταν πυρετός και πονόλαιμος.

Η καραντίνα ήταν ο περιορισμός όλης της οικογένειας στο σπίτι για 14 μέρες. Κάθε μέρα μας τηλεφωνούσε η αστυνομία για παρουσίες. Τα παιδιά έμεναν στο δωμάτιο τους, δεν τρώγαμε μαζί, προσέχαμε συνεχώς. Μια δύσκολη κατάσταση για όλους. Όλοι κλειστήκαμε στα κλουβιά μας και στον εαυτό μας.

Η αίσθηση της αφής  μεταξύ μας απαγορεύτηκε καθώς φοβόμασταν μην αρρωστήσουν τα παιδιά και μείνουν άλλες  δεκαπέντε μέρες σε καραντίνα.  Όλοι κυκλοφορούσαμε σε απόσταση μέσα στο σπίτι. Παρατήρησα ότι στην αρχή  λόγω τις ημικρανίες δεν μπορούσα να δω φως (η όραση μου περιορίστηκε), δεν μπορούσα να ακούω ήχους (η ακοή περιορίστηκε), αργότερα δεν είχα γεύση και όσφρηση και τώρα δεν μπορούσα να ακουμπήσω τους αγαπημένους μου. Οι αισθήσεις που στρέφουν την προσοχή και μας ενώνουν με το περιβάλλον, ήταν τώρα όλες απενεργοποιημένες. Βίωσα μια αίσθηση αποξένωσης και  μοναξιάς. Στο μόνο που μπορούσα να εστιάσω την προσοχή μου ήταν ο εαυτός μου.

Ο πόλεμος των ρόλων

Η Αυτογνωσία τα τελευταία χρόνια με βοήθησε να μάθω να παρατηρώ  το σώμα, τις σκέψεις, τα συναισθήματα μου και τις συμπεριφορές μου. Και τώρα είχα την ευκαιρία αποσπασμένη από όλους, να δω όλα αυτά που συνέβαιναν μέσα μου. Με κλειστές όλες τις αισθήσεις, η παρατήρηση του εαυτού μου, ήταν αυτό που μου απέμεινε.

Η παρατήρηση των συναισθημάτων, φανερώνουν διάφορους ρόλους που μπαίνουμε στην καθημερινότητα. Οι ρόλοι που παίζουμε δημιουργούνται από ανάγκες που έχουμε για να βιώσουμε ασφάλεια, αξία, αποδοχή, έλεγχο, αγάπη και ξεχωριστότητα. Οι περισσότεροι έχουμε ταυτιστεί με τους ρόλους αυτούς και νομίζουμε ότι είμαστε ένα.

Ο πρώτος ρόλος που αναδύθηκε από παλιά, ήταν ο «Κριτής». Ένα ρόλος που συνήθως  κρίνει, απορρίπτει, αναλύει και συμβουλεύει.  Τον ανέπτυξα και τον έπαιζα πολύ συχνά από την παιδική μου ηλικία.  Ο ρόλος του Κριτή άρχισε να ανακρίνει τον εαυτό μου, «Πως κόλλησες τον ιό;», «Που;», «Γιατί;».  Ο ρόλος που αναδύθηκε και απαντούσε στον ανακριτή ήταν του «Θύματος». Το θύμα απαντούσε με ενοχικά συναισθήματα: « Πάντα προσέχω, φοράω την μάσκα μου όταν βγαίνω έξω, τις τελευταίες εβδομάδες βγαίνω ελάχιστα, τις περισσότερες ώρες ζωγραφίζω στο σπίτι, δεν βγαίνω για καφέ και για φαγητό. Οι έξοδοι μου είναι περιορισμένοι από επιλογή γιατί μου αρέσει να μένω σπίτι να διαβάζω, να δημιουργώ, να γράφω και να οργανώνω το πρόγραμμα στην δουλειά μου». Το θύμα απολογούταν στις ερωτήσεις του ανακριτή, αλλά το άδικο που ένιωθε μεγάλωνε μέσα του. Τα συναισθήματα του θύματος ήταν η ενοχή, η ντροπή, το άδικο, η λύπη, η απογοήτευση, η αυτοαπόριψη και ο φόβος. Όλα τα συναισθήματα αυτά μείωναν την αξία του θύματος και του δημιουργούσαν περισσότερο φόβο και έλλειψη αποδοχής.

Ο νέος ρόλος που μπήκε στην διαμάχη ήταν η  υποπροσωπικότητα της « Δυνατής». Στην ζωή μου, από την παιδική μου ηλικία η  υποπροσωπικότητα της Δυνατής ήταν ο κεντρικός μου ρόλος. Μέσα από αυτόν τον ρόλο έμαθα να ξεπερνάω τις δυσκολίες, τα εμπόδια και τις αρνητικές καταστάσεις που βίωνα από την παιδική μου ηλικία. Ένιωθα τόσο δυνατή και ικανή να καταφέρνω τα πάντα που δεν δεχόμουν καμία αποτυχία. Έτσι έμαθα να προστατεύω τον εαυτό μου, απορρίπτοντας τις αδυναμίες μου.  Απορρίπτοντας την αδύναμη πλευρά μου, απέρριπτα και την αδυναμία και την ανικανότητα γύρω μου. Μια όψη της αδυναμίας και την ανικανότητας για μένα ήταν και η αρρώστια. Αυτή την πεποίθηση την δούλευα χρόνια όταν παρατήρησα ότι απέρριπτα την αδυναμία και την ανικανότητα σε μένα και στους άλλους λόγω του πατέρα μου να ξεπεράσει τους εθισμούς του. Ακόμα και όταν αρρώσταινα ένιωθα ότι δεν μπορεί να με νικήσει και γινόμουν γρήγορα καλά.  Αυτή την φορά  οι ημικρανίες δυνάμωναν κάθε φορά που η υποπροσωπικότητα της δυνατής δεν δεχόταν ότι είμαι άρρωστη. Έπρεπε να αφήσω την δουλειά μου για ένα διάστημα, δεν είχα καθαρό νου να διαβάσω, να ζωγραφίσω, να ασχοληθώ με τίποτα, όλα αυτά μου προκαλούσαν πολύ πόνο και θλίψη. Η έλλειψη δύναμης σιγά σιγά εμφάνισε τον ρόλο της «Αδύναμης». Στην αρχή ένιωθα ότι δεν είχα αξία. Βλέπετε μια ζωή όριζα την αξία με την δημιουργικότητα, την επίτευξη στόχων και τα αποτελέσματα. Έτσι ήρθε η ώρα να νιώσω την αξία μου εντελώς αδύναμη και ανίκανη. Οι δύο ρόλοι της παλιάς Δυνατής και της τωρινής Αδύναμης συγκρούονταν συνεχώς. Μου πήρε αρκετό χρόνο για τις συμφιλιώσω. Αυτό το κατάφερε ο ρόλος του «Ειρηνοποιού». Αυτό ο ρόλος εξελίχτηκε από την εποχή που ξεκίνησα γιόγκα, για να μπορώ να βιώνω περισσότερη ηρεμία στην ζωή μου. Ο ρόλος αυτός με βοηθούσε να συμφιλιώνω τους ρόλους που συγκρούονταν εσωτερικά και εξωτερικά με τους άλλους. Η συμφιλίωση όμως αυτή κράτησε πολύ λίγο.

Ο  ρόλος του «κριτή» επανήλθε, όταν άκουσα ότι μας κακολογούν και μας συκοφαντούν λόγω του κορονοϊού. Τότε εμφανίστηκε ρόλος του «Ενοχικού και φοβισμένου παιδιού». Το ενοχικό και φοβισμένο παιδί, δημιουργήθηκε όταν το περιβάλλον του, το απέρριπτε λόγω του πατέρα του. Μη κατανοώντας την κατάσταση γύρω του συμπέρανε ότι αυτό φταίει για την συμπεριφορά των άλλων. Η έλλειψη της αποδοχής και της αγάπης, δυνάμωναν κάθε φορά που το έκριναν, το απέρριπταν και το βάζανε στο περιθώριο. Οι ενοχές και ο φόβος δυνάμωσαν ακόμα και όταν η κόρη μου, με κατηγόρησε ότι εγώ φταίω για τον περιορισμό της. Με βοήθησε να την δω σαν καθρέπτη και να συνειδητοποιήσω όλες τις φορές  που θεώρησα υπαίτιους άλλους για την δική μου κατάσταση.

Δυστυχώς η κοινωνία τρομοκρατημένη δείχνει με το δάχτυλο και επικρίνει όποιον φέρει τον ιό. Αυτός που στην ουσία είναι γριπωμένος πρέπει να απολογηθεί γιατί αρρώστησε. Ο άρρωστος στιγματίζεται και περιθωριοποιείτε ή περιορίζεται. Ο κορονοϊός είναι ένα κοινωνικό ταμπού προς το παρόν. Θύμωσα πολύ με την συμπεριφορά του κόσμου απέναντι μας. Το κουτσομπολιό του κόσμου δημιούργησε πολλά ψέματα και κατηγορίες. Το δίκιο μου με έπνιγε όπως και ο φόβος της κατηγορίας και της απόρριψης. Περισσότερο όμως φοβούμουν την πιθανότητα να ήμουν η αιτία να αρρωστήσει κάποιος που ήρθε σε επαφή μαζί μου. Αυτή η σκέψη με βασάνιζε. Κάθε φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο παρακαλούσα να μην μάθω κάτι τέτοιο.  Το «ένοχο και τρομαγμένο παιδί» έπαιζε καλά τον ρόλο του.

Επιτέλους ήρθε ο ρόλος του ενήλικα να εξισορροπήσει την επώδυνη κατάσταση που βίωνα. Ο ενήλικας αποφάσισε ότι αυτός ο παλιός ρόλος δεν με εξυπηρετούσε πλέον στην ζωή μου. Ο ενήλικας μέσα μου δεν αποδεχόταν πλέον καμία κατηγορία, καμία συκοφαντία. Συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν μόνο ένα ερέθισμα που προκαλούσε  συναισθήματα και ρόλους του παρελθόντος. Συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά πως ο φόβος κρύβεται τόσο αριστοτεχνικά μέσα μου και ότι αυτό που βιώνω καθρεπτίζει τον φόβο μέσα μου. Για άλλη μια φορά είδα τον εαυτό μου μέσα από τον καθρέπτη του κόσμου. Διότι δεν είναι υπεύθυνος ο κόσμος που σε κρίνει, κατακρίνει, απορρίπτει και αισθάνεσαι αδικημένος, φοβισμένος, αλλά το κομμάτι μέσα σου που πιστεύει τα ίδια.

 

Στο Εσωτερικό θέατρο συνέχισαν να παίζουν πολλοί ρόλοι, κλέβοντας την παράσταση μία ο ένας και μία ο άλλος. Ωστόσο δίνοντας τους όνομα και εξακριβώνοντας το σκοπό και τον ρόλο τους, σιγά σαν σκιές εξαφανιζόταν. Η εξάσκηση του παρατηρητή με βοήθησε να δω  την παράσταση και να αποταυτιστώ από τους ρόλους και τις προσωπικότητες.

Ο τρόπος για να ελευθερωθώ από αυτή την κατάσταση ήταν η συγχώρεση όλων όσων μας κατέκριναν. Η αρχαία χαβανέζικη τεχνική του χοπονοπόνο με βοήθησε να τους αποδεχτώ και να τους ευχαριστήσω που με βοήθησαν να απαλλαγώ από την ανάγκη να με αποδέχονται. Η αποδοχή και η συγχώρεση των άλλων ως μέρος για την δική μου εξέλιξη με βοήθησε να αποδεχτώ και να αγαπήσω όλους τους ρόλους και τις προσωπικότητες μου.

 

Η μάχη του νου

Από τις πρώτες μέρες τις αφόρητης ημικρανίας ένιωθα ότι έμπαινα σε μια σκοτεινή τρύπα, σε ένα λαγούμι, που ίσα με χωρούσε, καθώς προχωρούσα βαθιά μέσα στο σκοτάδι μακριά από τους ήχους του κόσμου. Κάθε μέρα έμπαινα βαθύτερα, ελαττώνοντας το φαγητό, μέχρι που σταμάτησα να τρώω. Σκέπαζα το κεφάλι με την κουβέρτα και βγαίνανε τα παιδικά βιώματα, οι ρόλοι μου, οι υποπροσωπικότητες, τα συναισθήματα και με μορφή κλάματος απελευθερώνονταν και δημιουργούσαν χώρο μέσα μου.

Μετά από όλη αυτή την κάθαρση, βίωσα ένα ολοκληρωτικό άδειασμα. Ένιωσα κενή, άδεια. Τώρα βρισκόμουν στο τέλος της τρύπας, μόνο που εδώ δεν υπήρχε τίποτα,  μόνο κενό και σκοτάδι. Ούτε αισθήσεις, ούτε συναίσθηματα, κανείς ούτε εγώ. Ένιωσα ότι πέθανα.  Δεν με κρατούσε τίποτα πια, καμία φυσική ανάγκη κανένα ανθρώπινο συναίσθημα. Ο νους μου πάλευε να μην χαθεί. Ο φόβος του νου να χάσει τον έλεγχο με κρατούσε δεν με άφηνε να αφεθώ. Οι ημικρανίες με την αντίσταση του νου μεγάλωναν. Η μάχη του νου να κερδίσει την κυριαρχία έφερναν μεγαλύτερο πόνο.  Ο νους ήταν τόσο θολός, κουρασμένος που οι σκέψεις συγκρούονταν μεταξύ τους, πολεμούσαν η μία την άλλη, σαν μια Λερναία Ύδρα που γεννάει κεφάλια-σκέψεις και πολεμάνε μεταξύ τους για να επιβιώσουν, να επικρατήσουν. Ο νους καταστρεφόταν μόνος του. Τι θα γινόταν αν ο νους πάψει; Για χρόνια η εξάσκηση μου στον διαλογισμό ήταν η κατάπαυση του νου, η σιωπή, η ηρεμία.  Για να φτάσω σε αυτή την κατάσταση της υπέρβασης του νου, εξασκούμουν καθημερινά. Τώρα όμως ήταν διαφορετικά. Οι ημικρανίες προκαλούσαν να σταματήσει ο νους. Ο κορονοϊός τον έβαζε σε αδράνεια. Τώρα ο νους πάλευε για την επιβίωση του. Ένας φοβισμένος νους που άρχισε να χάνει τον έλεγχο, ήταν θολός, συγκεχυμένος, διασπασμένος. Το άγνωστο τον φόβιζε. Όσο σκεφτόμουν ο πόνος συνέχιζε, όταν αφηνόμουν όλα σταματούσαν. Η παράδοση του νου στο άγνωστο, στο κενό, στο τίποτα με ανακούφισε. Η επαφή με το άγνωστο, έγινε λύτρωση. Αφέθηκα στην κατάπαυση ή στο θάνατο του νου. Ένιωσα να πεθαίνω αλλά ήταν και αυτό μια ψευδαίσθηση. Τότε ένιωσα την απελευθέρωση.

Η απελευθέρωση από τον φόβο

Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα διαφορετικά. Η αίσθηση που είχα ήταν μοναδική. Δύσκολο να την περιγράψω με λόγια. Εκεί στο απόλυτο σκοτάδι, μόνη, κενή από σκέψεις,  και γυμνή από συναισθήματα, έμεινα. Δεν ξέρω για πόσο χρόνο, ο χρόνος δεν υπήρχε. Μία στιγμή ενότητας με το χρόνο.

Όταν ο νους άρχισε να ερμηνεύει την κατάσταση αυτή, μέσα στο σκοτάδι εμφανίστηκε άπλετο φως. Το φως απλώθηκε μέσα μου και για λίγο ένιωσα ασφάλεια, απόλυτη ελευθερία, γαλήνη και σιωπή. Ο φόβος και η ανασφάλεια είχαν εξαφανιστεί. Όλες οι σκέψεις και τα δυσάρεστα συναισθήματα απουσίαζαν.

Για μια στιγμή αυτό το κενό με τρόμαξε. Όλο όσα με ήμουν και είχα μέσα μου τώρα είχαν εξαφανιστεί. Την μία στιγμή ένιωθα απελευθερωμένη και από την άλλη κάτι να μου λείπει.  Αυτή η άγνωστη κατάσταση με τρόμαξε αλλά η σύνδεση με κάτι τόσο οικείο και αληθινό με καθησύχασε. Αποφάσισα να αφεθώ στα νέα δεδομένα. Απελευθερωμένη από τον φόβο, τον  ενοχικό, κριτικό νου και όσα με βάραιναν, χαμογέλασα. Η Αποκάλυψη ότι δεν είμαι πια αυτό που νόμιζα, έφερε την λύτρωση.

Συνειδητοποίησα ότι είμαι κάτι άλλο από το νου. Είμαι μια ελεύθερη συνειδητότητα που έχει την δυνατότητα να ελέγχει τον νου. Συνειδητοποίησα ότι μπορώ οποιαδήποτε ώρα να συνδέομαι με αυτό το άπειρο, άγνωστο, άχρονο κενό, εκεί που δεν υπάρχει τίποτα. Συνειδητοποίησα ότι εκεί μόνο υπάρχει σιωπή και γαλήνη. Μια βουτιά στο πραγματικό μέσα μου, στο κενό.

 

Το ξύπνημα

Όπως όταν ξυπνάς από ένα όνειρο που βιώνεις στον ύπνο σου, έτσι ένιωσα και εγώ να ξυπνάω. Όλοι οι φόβοι, οι ενοχές, ο πόνος, η λύπη, η ντροπή και η αδυναμία είχαν φύγει. Όταν ο νους ξαναγυρνούσε εκεί τα βίωνα, όταν ο νους έφευγε, τα ξεχνούσα. Είναι όλα ένα ψευδή όνειρο; Όπως όταν φέρνουμε στον νου μας ένα ηλιοβασίλεμα και γαληνεύουμε; Όπως όταν θυμόμαστε έναν αγαπημένο μας και η αγάπη αναβλύζει μέσα μας; Ή όταν θυμόμαστε ένα καυγά και ταραζόμαστε; Είναι όλα μια ψευδαίσθηση; Είναι μια ψευδής αίσθηση που έχουμε για αυτά που βλέπουμε, ακούμε, πιάνουμε, μυρίζουμε; Και τι συμβαίνει όταν οι αισθήσεις έχουν απενεργοποιηθεί και βγαίνουν από το συνειδητό και υποσυνείδητο αισθήσεις του παρελθόντος; Είναι αληθινές; Υπάρχουν τώρα; Αν ο κόσμος που ζούμε είναι η δική μας αντίληψη για αυτόν γιατί δεν αλλάζουμε την αντίληψη μας για να αλλάξει ο κόσμος μας;

Ξύπνα από αυτό το όνειρο, «προχώρα», ακούστηκε η φωνή του «Παρατηρητή». Δημιούργησε ηλιοβασιλέματα, αγάπη, χαρά, ευτυχία, αποδοχή και ότι άλλο θέλεις. Είσαι ελεύθερος να δημιουργήσεις ότι επιθυμείς. Πάντα ήσουν ελεύθερη να δημιουργήσεις ότι θέλεις, τώρα το βίωσες. Ξύπνα! Είσαι ο δημιουργός της ψευδαίσθησής σου. Ψάξε την αλήθεια πέρα από το όνειρο! Ξύπνα από το όνειρο! Η φωνή δυνάμωσε  μέσα μου και εξαφάνισε όλες τις άλλες αχνές φωνές που προσπαθούσαν να φέρουν αντίρρηση. Ναι είπα μέσα μου, αύριο ξεκινάει μια νέα μέρα!

Το δώρο της κορώνας- ιού

Από μικρή μου άρεσαν οι κορόνες και να διαβάζω παραμύθια. Μου άρεσε να βλέπω την στέψη του βασιλιά και της βασίλισσας. Η κορώνα φάνταζε στο μικρό μυαλό μου η απόλυτη ευτυχία. Έτσι τέλειωναν και τα παραμύθια με την στέψη του βασιλιά.

Το σημείο της κορόνας που βρίσκεται στην κορυφή του κεφαλιού, στην γιόγκα είναι το σημείο της ένωσης με  τον θεό, το σύμπαν, την οικουμενική συνειδητότητα, με το όλον. Η πνευματική αφύπνιση από την άγνοια στέφεται στο σημείο πάνω από το κεφάλι. Εκεί που κατοικεί ο εγκέφαλος, το πολυτιμότερο όργανο στον άνθρωπο· σ’ αυτόν οδηγούν και από αυτόν πηγάζουν όλες οι αισθήσεις· εκεί είναι το κέντρο της σκέψεως και της διάνοιας. Το συναντάμε από την αρχαιότητα στην Αίγυπτο ως σύμβολο του ήλιου, μετέπειτα στον Βουδισμό. Πολύ αργότερα μεταφέρθηκε στην Ρώμη,  για παράδειγμα, φωτοστέφανο περιβάλλει την κεφαλή του αυτοκράτορα Τραϊανού. Αργότερα κληροδοτήθηκε και στην χριστιανική τέχνη, στις εικόνες των αγίων. Η στέψη του στεφανιού ή κορώνας στο κεφάλι είναι ένδειξη φώτισης. Η φώτιση είναι η απομάκρυνση από το σκοτάδι της άγνοιας, η εύρεση της αληθείας όπου είναι ο τερματισμός στο ταξίδι κάθε αναζητητή.

Η κορώνα είναι το σύμβολο της αφύπνισης. Η αφύπνιση είναι το ξύπνημα από την άγνοια και τον φόβο.  Τα συμπτώματα επηρεάζουν το κεφάλι και τα πνευμόνια που στέλνουν οξυγόνο στον εγκέφαλο. Τα κέντρο στο κεφάλι στην γιόγκα, σχετίζεται με την ενσυνειδητότητα. Μήπως ο νους έγινε κυρίαρχος του εαυτού και καταντήσαμε δούλοι;  Δούλοι του ίδιου μας του εαυτού; Μήπως ο κορονοϊός ήρθε να μας αποκαταστήσει ως βασιλιάδες που είμαστε και όχι ως υπηρέτες που καταντήσαμε. Όλα τα πρόσφατα γεγονότα μας σπρώχνουν να πάρουμε τα ηνία του νου, να στέψουμε το εαυτό μας βασιλιά και να δημιουργήσουμε μια νέα πραγματικότητα.

 

Η οπτική να δημιουργήσαμε υποσυνείδητα τον ιό για κάθαρση και επαναπρογραμματισμό του παγκόσμιου κομπιούτερ σε μια νέα αναβαθμισμένη πραγματικότητα, μας δείχνει ότι πάντα είχαμε και έχουμε την επιλογή να βιώσουμε ελευθερία. Να βιώσουμε την ελευθερία μας ως συνειδητότητα. Μια ευκαιρία για αναβάθμιση και ανέλιξη, σε ένα άλλο επίπεδο συνειδητότητας.

Ο κορονοϊός είναι εδώ, και είτε είμαστε κρούσμα του είτε όχι, μας επηρεάζει όλους! Το πώς θα τον αντιληφθούμε και θα τον αξιοποιήσουμε για την εξέλιξή μας, εξαρτάται από εμάς! Η επιλογή να τον αντικρύσουμε ως δώρο, το Δώρο της Κορώνας και να τον χρησιμοποιήσουμε για την ανέλιξή* μας, είναι η επιλογή της ελευθερίας μας!

 

*H θεωρία της ανελίξεως των όντων, είναι η αυτόματη, βαθμιαία και συνεχής εξέλιξη των όντων  που είναι ο υπέρτατος φυσικός νόμος (εβουλουσιονισμός). [Εξήγηση από το λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας).

 

 

The gift of the corona virus

In the following story I share my experience, as I experienced it with my friend coronavirus.

 

1/11/2020

In January 2020 we heard on the news about a new virus that appeared in China. The new virus, Chinese scientists speculated, came from eating snakes that had eaten infected bats. The virus appeared in Yuhan province and spread rapidly almost all over the world. The name of the coronavirus came from its characteristic appearance in the electron microscope, where lumps can be seen around the material particles like a crown, which in Latin is called “corona”.

The pictures on the news of China’s empty street looked like a science fiction movie script. Restricting people at home and moving around with masks everywhere, was an image that was difficult to understand and of course so distant for us. The distant star-virus that we watched on TV, arrived in February 2020 with the first confirmed case in Thessaloniki. The first emergency measures to tackle the pandemic began on 28 February 2020 at local level and resulted in a national move restriction on 23 March. Until today 1/11/20 in Greece there are 29,992 confirmed cases, I was one of them. (Wikipedia, Coronavirus pandemic in Greece in 2020).

The coronavirus pandemic is now starring, in our daily lives. It has affected us socially, professionally, personally, psychologically. Our whole life revolves around him or he revolves around us. We experience a surreal reality like the countless movies we watched before. Some movies were so similar to what we live in now that it makes me wonder if we created it.

So why does man consciously or subconsciously create viruses or diseases? Do they serve him or does he serve them? Why is all of humanity being tested right now? We all know what we lose every day, in the professional field, in relationships and in our needs for freedom, security, value, love and acceptance. But what can be the profit through the loss? Could man see it from another angle? Could he learn through them and come out victorious?

Fatigue and headache

The light from the balcony door alerted me that it was time to wake up. I usually wake up very easily. I rarely use an alarm clock. Every time I want to wake up, my internal clock notifies me and 99% falls exactly with the digital clock. But that day something was telling me to stay in bed. I stayed for a while until I prepared myself to organize the program of the day. The program of the day said that at 9:00 I teach yoga. As a yoga teacher, I felt very grateful that my job was at the same time the energy exercise I needed to recharge my battery. Teaching and practicing yoga gives me as much energy as I need, for balance and harmony as I choose to be active with many things every day.

I started the lesson and immediately felt better. However at the end of the lesson, I noticed that I felt slightly tired. Like a faint headache began to spread in my head. I did not pay attention to them and continued my program.

The shopping from the organic store was in order. My good friend who owns the store and does massages and energy treatments, when she learned that my head hurts suggested she give me a headache technique. In just a few minutes, the severe headache was noticeably reduced. I thanked her and decided to go home and rest.

 

Migraines

As soon as I got home, I decided to dedicate my day to rest. Many times when I felt sick, I would take a good nap and get up feeling much better. I lay down on the bed and covered myself with the blanket. As time went on the headache passed to the left side of the head.

My mind directly combined the pain with the migraines I went through 9 years ago. This fact was so strongly etched in the memory, due to the examinations and visits to various doctors at that time. The MRI and all the tests then did not show anything to justify the migraines. For three days I had been in bed in excruciating pain. Conventional medicines did not help, so I decided to try homeopathy. On the third treatment attempt, the migraines stopped. Since then I have had neither a headache nor migraines for 9 years until today.

The suspicion that the migraines had returned made me afraid. I noticed that avoiding light and sound did little to help me. The pain slowly increased in intensity.

Cleansing

The next day the migraines hit me. I postponed yoga classes and all my activities. I took homeopaths and painkillers, but the pain only slightly reduced. The pressure I was receiving on the left side of my head, it was like someone putting the defibrillator on my head, opening it to the maximum and the electricity passing through the entire left side of the skull. The electricity was causing unbearable pain.

The pain brought tears to my eyes. With the crying I felt the pain go away. I cried feeling a weight from inside me leaving. I felt the weight coming from a place unknown and deep. I felt like I was entering a deep hole, a burrow with many rooms. I understood that crying was coming from the depths of my being. Along with the crying, various faces and images of the past appeared.

The first person to show up was my grandmother’s aching face, who passed away many years ago. The image of her mourning and crying in a chair, without understanding what she was saying, pierced my ears, intensifying my own crying. I experienced that I cried with her. We were next to each other, we slept and we cried together. I did not know how much pain this image carried. Until I cried until all the pain was gone and then I fell asleep.

On the second day the image that projected was of my grandfather. My grandfather was a man with strict perceptions and values. Irritable, measured and capricious, he always defined right and wrong with a strong critical style. His son and my father followed a different path, which my grandfather could never accept. The image of my grandfather carrying a large cross on his back showed that the cross was my father Stavros. My grandfather left his body on the day of the Holy Cross.

I cried for all the pain that father and son were carrying. For two souls who never met. I cried over the words and images I received throughout my childhood and adolescence from their relationship. I cried for each one individually. A dam opened and tears flowed like a rushing river that was trapped in my soul and waited for the time to be released. As soon as the river of tears calmed down, exhausted, I fell asleep.

The following days passed like tears, sometimes for specific images and sometimes for the pain around me. I wept for the pain of humanity and the misery that exists on our planet. I felt like I was a sick cell of the earth organism suffering with it! The earth and everything on it were sick and in pain. I felt like I was a part of humanity in pain and crying was the cleansing. I was wondering what is happening to me? Why do I experience so much pain? How do I relate to the pain of others and humanity? Did my mind only raise questions?

Lack of taste and smell

The days passed with tears. I was isolated away from work, away from everyone and everything. I felt like I was in a dark dream and the rivers of tears were rinsing my mind and heart. Even when I was asleep, I dreamed of images well hidden in the subconscious springing up and disappearing. Most of the time it happened when I was alone, in the room and everyone was missing. A few hours a day I was in contact with my family. I was confined to my bedroom, with little light and away from sounds. The two senses, sight and hearing, were closed, sealed to the outside world. I was sorry that I could not communicate with my children and my husband but whenever I sought it the headache got stronger and pulled me away from them. It drew me into the darkness and the silence.

I ate little and after 5 days I realized that I have neither smell nor taste. I was surprised by the fact. This usually happened if I had a cold or sore throat. I discussed it with my good friend who is in the field of medicine and she suggested that I take the coronavirus test. At first I laughed, “but I have migraines and a history” I told her, “no other symptoms, no fever, cough, sore throat”. Although I was sure it was not the virus, my curiosity about the test overcame me. I went to the hospital and described what was happening to me. The doctor took my temperature and told me that I had no symptoms to be tested. He told me to go home. I do not know why and how I persuaded them to take a sample.

Coronavirus diagnosis

At the hospital I was informed that by the next night they would notify me if I was positive. Migraines began to decrease in frequency and intensity. My belief that I was not positive was growing. Late in the afternoon I made sure I was negative. The phone call, however, came late at night with great surprise.

At first I questioned the validity of the test. I wondered if it was a mistake. I contacted my friend and she explained that the positive result can not be mistaken.

A strange feeling of fear, guilt and shame overwhelmed me but I did not know where it came from. Why should I feel these feelings because I have a virus thought the rational mind?

The next day I answered phone calls and the same questions to different services. I felt so tired, my mind was blurred by migraines and the whole process of interrogation that I then fell exhausted to sleep. The climate inside the house changed. A sense of fear and anxiety overwhelmed us all.

Quarantine without senses

My children were healthy and had no symptoms. My husband took the test and it was positive. His symptoms were a normal virus, fever and sore throat.

Quarantine was the restriction of the whole family at home for 14 days. Every day the police called us for appearances. The children stayed in their room all day, we did not eat together, we were constantly careful. It was a difficult situation for all of us. We were all locked in our cages and in ourselves.

The sense of touch between us was forbidden as we walked in distance. At first in migraines I could not see light (my sight was limited), I could not hear sounds (hearing was limited), later I had no taste and smell and now I could not touch my loved ones. The senses that focus attention and unite us with the environment were now all turned off. It was an opportunity to focus my attention inside me.

The war of roles

Self-knowledge in recent years has helped me learn to observe my body, my thoughts, my feelings and my behaviors. And now I realized that I had the opportunity, detached from everyone, to see everything that was happening inside me. I realized the opportunity to dive into the darkness, where there were still hidden emotions and roles that I had not seen before. With all the external senses closed, the observation of myself was one way.

Observing my emotions revealed various roles that we play in everyday life. The roles we play are created by the needs we have to experience security, value, acceptance, control, love and uniqueness. Most of us have identified with these roles and we think we are one with them.

The first role that emerged from the past, was “The Judge”. A role that usually judges, rejects, analyzes and advises. I developed it and played it very often since my childhood. The role of the Judge began to interrogate me, “How did you catch the virus?”, “Where?”, “Why?”. The role that emerged and responded to the investigator was that of the “Victim”. The victim responded with guilty feelings: “I always pay attention, I wear my mask when I go out, in recent weeks I go out a little, most of the time I paint at home, I do not go out for coffee and lunch. “My outings are limited by choice because I like to stay home to read, create, write and organize the program of my work.” The victim apologized to the interrogator’s questions, but the injustice he felt grew inside him. The victim’s feelings were guilt, shame, injustice, sadness, frustration, self-denial and fear. All these feelings diminished the value of the victim and created more fear and lack of acceptance.

The new role that entered the controversy was the sub-personality of “The Strong”. From my childhood, the sub-personality of strong was my central role. Through this role I learned to overcome the difficulties, obstacles and negative situations that I experienced from a young age. I felt so powerfull and capable of accomplishing everything that I did not accept any failure. So I learned to protect myself by rejecting my weaknesses. Rejecting my weakness, I also rejected the weakness and incompetence around me. An aspect of weakness and incompetence for me was illness. I worked on this belief for years when I noticed that I was rejecting the weakness and inability of myself and others because of my father to overcome his addictions. Even when I was sick I felt like it could not beat me and I quickly got well. This time the migraines got worse every time the sub personality of «The Strong» person did not accept that I was sick. I had to leave my job for a while, I did not have a clear mind to read, to paint, to do anything, all this caused me a lot of pain and sadness. The lack of power slowly showed the role of the “Weak”. At first I felt I had no value. You see all my life I defined value with creativity, achieving goals and results. So it’s time to feel completely worthless and incompetent. The two roles of the old Strong and the current Weak were constantly in conflict. It took me a long time to reconcile them. The role of “Peacemaker” achieved this. This role has evolved since I started yoga, so I can experience more peace in my life. This role helped me reconcile roles that were in conflict internally and externally with others. But this reconciliation lasted very little.

The role of “judge” came back when I heard that people was talking about us due to coronavirus. Then the role of “Guilty and frightened child” appeared. The guilty and frightened child was created when its environment rejected it because of its father. Not being able to understan the situation around it, it concluded that this was to blame for the behavior of others. The lack of acceptance and love intensified every time they judged it, rejected it and put it on the sidelines. Guilt and fear intensified even when my daughter accused me of being to blame for her own restriction. It helped me to see her as a mirror and to realize every time I blamed others for my own situation.

Unfortunately, the terrified society points the finger and criticizes anyone who carries the virus. Anyone who has the flu must apologize for being ill. The patient is stigmatized and marginalized or limited. Coronavirus is a social taboo at the moment. I was very angry with the attitude of the people towards us. The gossip of the people created many slanderous lies and accusations. My right drowned me as well as the fear of accusation and rejection. But I was more afraid of the possibility that I was the cause of illness of someone who came in contact with me. This thought tormented me. Every time the phone rang I begged not to find out. The “guilty and terrified child” played its role well.

Finally came the role of the adult to balance the painful situation I was experiencing. The adult decided that this old role no longer served me in my life. The adult inside me no longer accepted any accusation, no slander. I realized that this was just a stimulus that evoked emotions and roles of the past. I realized once again that fear is so masterfully hidden inside me and that what I experience reflects the fear inside me. Once again I saw myself through the mirror of the world. Because it is not the people responsible who judge you, criticize you, reject you and you feel wronged, scared, but the part inside you that believes the same. In the Inner Theater they continued to play many roles, stealing the show one by one. However, giving them a name and clarifying their purpose and role, slowly they disappeared like shadows. The observer’s practice helped me to see the show and to identify with the roles and personalities.

The way to get rid of this situation was to forgive all those who criticized us. The ancient Hawaiian technique of Hoponopono helped me to accept and thank them for helping me get rid of the need to be accepted. Accepting and forgiving others as part of my own development has helped me to accept and love all my roles and personalities.

The battle of the mind

From the first days of the unbearable migraine I felt like I was entering a dark hole, a burrow, which just fit me as I crolled deep into the darkness away from the sounds of the world. Every day I went deeper, reducing the food, until I stopped eating. I covered my head with the blanket and the childhood experiences came out, my roles, sub-personalities, emotions and in the form of crying were released and created space inside me.

After all this cleansing, I experienced a complete emptiness. I felt empty, empty. Now I was at the end of the hole, only there was nothing here, only emptiness and darkness. No senses, no emotions, no one, not me. I felt like I was dead. Nothing held me anymore, no physical need, no human emotion. My mind was struggling not to get lost. The mind’s fear of losing control, kept me from letting go. The migraines with the resistance of the mind grew. The battle of the mind to gain dominance brought more pain. The mind was so cloudy, tired that the thoughts clashed with each other, they fought each other, like a Lernaean Hydra that generates heads-thoughts and they fight with each other to survive, to prevail. The mind was destroying itself. What would happen if the mind stopped? For years my practice in meditation has been peace of mind, silence, calm. To reach this state of mind transcendence, I practice daily. But now it was different. Migraines caused the mind to stop. The coronavirus put him to inactivity. Now the mind was fighting for its survival. A frightened mind that began to lose control, was cloudy, confused, divided. The unknown scared it. As long as I was thinking, the pain continued, when I was not everything stopped. The surrender of the mind to the unknown, to emptiness, to nothing relieved me. The contact with the unknown became redemption. I was left in the rest or the death of the mind. I felt like I was dying but that too was an illusion. Then I felt liberated.

The awakening

Like when you wake up from a dream you experience in your sleep, I felt like waking up too. All fears, guilt, pain, sorrow, shame and weakness were gone. When the mind was returning back there , I was experiencing them, when the mind was leaving, I was forgetting them. Is it all a false dream? Like when we think of a sunset and calm down? Like when we remember a loved one and love gushes inside us? Or when we remember a quarrel and get upset? Is it all an illusion? Is it a false sense that we have what we see, hear, catch, smell? And what happens when the senses are turned off and come out of the conscious and subconscious senses of the past? Are they real? Are they there now? Or are they illusions?

If the world we live in, is our perception of it, why don‘t we change our perception so we could change the world? Wake up from this dream, “go ahead”, the voice of the “Observer” was heard. Create sunsets, love, joy, happiness, acceptance and whatever else you want. You are free to create whatever you want. You were always free to create whatever you wanted, now you have experienced it. Wake up! You are the creator of your illusion. Look for the real beyond the dream! Wake up from the dream! The voice grew louder inside me and wiped out all the other faint voices trying to object. Yes I said to myself, tomorrow a new day begins!

The gift of the corona virus

From a young age I loved crowns and reading fairy tales. I liked to see the crowning of the king and queen. The crown seemed to my little mind the ultimate happiness. That’s how the fairy tales ended, with the coronation of the king.
The point of the crown at the top of the head, in yoga is the point of union with God, the universe, the universal consciousness, with the Whole. Spiritual awakening from ignorance is crowned at the point above the head. There the brain resides, the most valuable organ in man. All the senses reach and are expressed in the brain, as it is the center of thought and intellect. We find it from antiquity in Egypt as a symbol of the sun, later in Buddhism. Much later transported to Rome, for example, a halo surrounds the head of Emperor Trajan. Later it was bequeathed to Christian art, to the icons of the saints. The crowning of the wreath or crown on the head is a sign of enlightenment. Enlightenment is the departure from the darkness of ignorance, the finding of truth, where is the end of the journey of every spiritual seeker.
The crown is the symbol of awakening. The awakening of humanity we hear has come. Awakening is the awakening from ignorance and fear. Symptoms affect the head and lungs that send oxygen to the brain. The center of the head in yoga is related to consciousness. Did the mind become sovereign and we become slaves? Did we became slaves of ourselves? Did the coronavirus come to restore us as kings that we are and not as servants that we became? All the recent events push us to take the reins of the mind, to crown ourselves king and to create a new reality.The view that we subconsciously created the virus to cleanse and reprogram the global computer into a new upgraded reality shows us that we have always had and still have the choice to experience freedom, to experience our freedom as consciousness. It’s an opportunity to upgrade and evolve ourselves, to another level of consciousness. The coronavirus is here, and whether we are infected or not, it affects us all! How we perceive it and use it for our evolution depends on us! The choice to see it as a gift, the Gift of the Crown and to use it for our development, is the choice of our freedom!