Κάρμα

Κάρμα

Κάποτε πίστευα ότι η ζωή μου τότε οφειλόταν στις σκέψεις, λόγια, πράξεις που έκανα στο παρελθόν. Ότι ήμουν το αποτέλεσμα των προγόνων, των γονέων μου και φυσικά του παρελθόντος μου και ήταν πολύ δύσκολο να ξεφύγω από αυτό.
Το να πιστεύουμε ότι η ζωή μας είναι καθορισμένη από το παρελθόν μας είναι η μεγαλύτερη αποπλάνηση και ψευδαίσθηση που έχουμε δημιουργήσει. Κανείς δεν μπορεί να μας κάνει να πιστέψουμε (εκτός αν το θέλουμε και μας βολεύει) ότι επειδή οι πρόγονοι μας έπραξαν αυτό, αυτό εμείς θα θερίσουμε ή ότι αφού οι γονείς μας συμπεριφερόταν έτσι θα συνεχίσουμε και εμείς με τον ίδιο τρόπο.
Στην Αρχαία Ελλάδα πίστευαν στο πεπρωμένο, στην Ινδία πιστεύουν στο κάρμα. Πιστεύουμε ότι για κάποια πράγματα του παρελθόντος πληρώνουμε τώρα, ξεχρεώνουμε. Ποιος όμως το καθορίζει αυτό; Αν η μοίρα μας, το κάρμα μας, το πεπρωμένο μας είναι προκαθορισμένο, ποιος το καθορίζει;
Σίγουρα όχι ο θεός. Ο θεός δεν τιμωρεί. Ο θεός είναι αγάπη. Ο θεός δεν δίνει πόνο, βάσανα, ενοχή, αρρώστιες, είναι μόνο αγάπη, συγχώρεση, λύτρωση, θεραπεία. Ποιος είναι αυτός που καθορίζει το τώρα;
Άκουσα για πρακτικές καθαρισμού κάρμα. Καθάρισε το κάρμα σου σε ένα τρίωρο σεμινάριο και δεν θα έχεις άλλο κάρμα να πληρώσεις. Που πληρώνουμε τελικά; Υπάρχει και άλλη τράπεζα που χρωστάμε;
Έχουμε μάθει να καθαρίζουμε και να πετάμε τις βρωμιές μας αλλού. Τι πιστεύουμε ότι καθόρισε τη ζωή που έχουμε σήμερα; Φυσικά οι εξωτερικοί παράγοντες σωστά; Η οικογένεια, οι φίλοι, η εκπαίδευση, οι γονείς, οι σύντροφοι. Όλες οι λάθος επιλογές που κάναμε μας καραδοκούν, μας ακολουθούν παντού, όπου πάμε έρχονται μαζί μας. Πως θα ελευθερωθούμε από αυτές; Πως θα ελευθερωθούμε από ένα παρελθόν που συνεχίζει να μας περιορίζει, εξουσιάζει, φυλακίζει; Ένα παρελθόν γεμάτο ψέματα, πόνο, δυσκολίες, ντροπή, ενοχές. Ένα κοίταγμα στο παρελθόν και παγώνουμε, φοβόμαστε μην ξανασυμβεί. Και ελπίζουμε ότι στο μέλλον τα πράγματα θα είναι καλύτερα. Το παρόν όμως; Τι γίνεται με το παρόν.
Γεμίζουμε το δοχείο μας με ακαθαρσίες και τις πετάμε στο δίπλα οικόπεδο, νομίζοντας ότι θα φύγουν για πάντα. Όμως αυτές γυρίζουν ξανά και ξανά. Αρνητικές σκέψεις, ψέματα στον εαυτό μας, περιοριστικές αντιλήψεις, φόβος, ενοχή, ντροπή γεμίζουμε το δοχείο μας και ψάχνουμε που θα τα ξαναπετάξουμε. Ένα ατελείωτο ταξίδι. Συχνά έλεγα, “χρειάζομαι πολλές ζωές για να καθαρίσω το κάρμα μου”, και συνέχιζα τα ίδια.
Το κάρμα όμως λειτουργεί αλλιώς.
Ότι θα δόσεις θα λάβεις. Ο μόνος τρόπος να λάβεις αγάπη, είναι να δώσεις αγάπη. Πρώτα στον εαυτό σου. Αποδέξου το παρελθόν σου και αγάπα τον εαυτό σου. Μπορείς να αφήσεις εκείνο το παιδί, έφηβο, ενήλικα και να το συγχωρήσεις για τα λάθη του. Μόνο αν συγχωρήσεις και αποδεχτείς τον εαυτό σου μπορείς να προχωρήσεις. Όταν αποδέχεσαι τα λάθη σου γίνεσαι δυνατός. Αλλιώς θα βρίσκεσαι συνέχεια στο ίδιο σημείο.
Γέμισε το δοχείο σου με αγάπη, συγχώρεση, χαρά, αποδοχή, ευτυχία και μοίρασε το. Χωρίς να σκεφτείς ποιος το αξίζει, σε ποιον θα το προσφέρεις δεν έχει σημασία, διότι ο νους σου πάλι θα σε παραπλανήσει στην ίδια ψευδαίσθηση του παρελθόντος. Διότι ξέρεις πια ότι δίνεις, παίρνεις. Τώρα, σήμερα, όχι χθες ή στο παρελθόν. Άλλαξε το κάθε τώρα και αρκεί για να ξεκινήσεις το ταξίδι. Σε κάθε παραπάτημα μην στεναχωριέσαι, αποδέξου το και συνέχισε. Κοίταξε μπροστά, οι λακκούβες πίσω σου δεν θα σε ξαναβλάψουν γιατί τις αναγνώρισες και ξέρεις τώρα που βρίσκονται.

Ο μόνος τρόπος να αλλάξουμε τη ζωή μας, το κάρμα είναι να δράσουμε τώρα.

Όσο εξελισσόμαστε τόσο λιγότερο εξαρτόμαστε από τα δεσμά του κάρμα, με συνέπεια να είμαστε οι ίδιοι συνειδητοί συνδημιουργοί των συνθηκών της ζωής μας.

Γιώτα Ελευθεριάδου