“Μία αγαπημένη συνήθεια”

“Μία αγαπημένη συνήθεια”

Mία από τις αγαπημένες μου συνήθειες,

είναι να πηγαίνω μια με δύο φορές την εβδομάδα στη λαϊκή.
Λατρεύω την πανδαισία χρωμάτων, αρωμάτων, την επαφή με

τους παραγωγούς, την χαρά να επιλέγω τα φρέσκα φρούτα και

λαχανικά μόνη μου. Αφού τα βλέπω όλα, αφήνω τον εαυτό μου

να επιλέξει τη τροφή που συνάμα είναι και το φάρμακο και η ασπίδα της υγείας μας.

Πολύ συχνά όμως παρατηρώ, κυρίες να παζαρεύουν το κολοκυθάκι

για 20 ή 30 λεπτά. Μιλάω για κυρίες με μανικιουρ που κοιτάνε

με δυσπιστία τον αγρότη με τα ροζιασμένα χέρια φθαρμένα από το

χώμα, αν είναι πιο ακριβός από τον άλλον. Την στιγμή που στο καφέ

της πόλης δίνει tips στον σερβιτόρο 1-2€.


Γιατί καταντήσαμε έτσι. Η τροφή μας είναι από τα πολυτιμότερα

αγαθά που έχουμε. Αντί να ευχαριστούμε την αγρότισσα που έχει

10 πράγματα στο πάγκο της από την μικρή σοδιά της, που αυτή

μόνο ξέρει την αξία να τα παράγει, εσύ κυρία μου θέλεις να εκτιμήσεις

πόσο στοιχίζει το ματσάκι με την ρόκα; Ή πόσο θα πάρεις τα πέντε

από τα δέκα αυγά που έχει για πούλημα;

Δεν χρειάζεται να κυριαρχήσουμε πάνω στον άλλο για να νιώσουμε δυνατοί.

Μπορούμε να εκτιμήσουμε και να ευχαριστήσουμε τον μικρό

παραγωγό για αυτά που μας προσφέρει με τον κόπο του;
Ξέρω ότι το παζάρεμα σε πολλούς ανθρώπους είναι στην φύση τους.

Το βίωσα στην Ινδία. Ακόμα το έχουν στην κουλτούρα τους.

Δεν μιλάω για αυτό. Ούτε για τους οικονομικά αδύναμους.

Το να εκτιμάμε και τον άνθρωπο που παράγει την τροφή μας,

αλλά και την τροφή την ίδια, χρειάζεται ΔΥΝΑΜΗ, ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ και όχι μιζέρια.

Γιώτα❤️🙏